Cyberpunk Wiki
Advertisement

Nowa Zelandia to państwo wyspiarskie w regionie Oceanii. Ze względu na swój niewielki rozmiar i brak podstawowych zasobów, kraj ten w dużej mierze uniknął ogólnoświatowego upadku i korupcji społeczeństwa w uniwersum Cyberpunk.

Historia[]

Nowa Zelandia jest prawdopodobnie ostatnim ostoją wolnego rządu i społeczeństwa dyplomatycznego (dominacja przedkorporacyjna) po załamaniu gospodarczym i licznych wojnach korporacyjnych. Podczas gdy jej najbliższy sąsiad, Australia, została w dużej mierze zakupiona ze względu na ogromne zasoby i posiadłości ziemskie cenione przez interesy korporacji, Nowa Zelandia zachowała we współczesnych czasach położenie względnego pokoju i dobrobytu. Rząd i obywatele kraju przyjęli postawę antykorporacyjną, przeciwnuklearną i wyzyskowi wobec interesów zagranicznych korporacji. Co zaskakujące, w 2077 r. w Nowej Zelandii nadal istnieje opieka społeczna. Od początku lat 70. Nowa Zelandia nie zezwalała na dokowanie w swoich portach statków o napędzie atomowym. W tym czasie organizacja działaczy na rzecz ochrony środowiska Greenpeace, w pełni popierająca tę ideologię, zbudowała swoją siedzibę w Wellington, a pozostałości Amnesty International pozostają w Nowej Zelandii po bombardowaniu i zniszczeniu ich siedziby w Londynie w 2014 roku. Wiadomo również, że siedziba EcoAction znajduje się w Nowej Zelandii, ale uważa się, że organizacja jest zbyt „zawzięta”, aby można ją było oficjalnie tolerować. Nowa Zelandia, wraz z Nową Republiką Południowej Afryki, zbojkotowała Igrzyska Olimpijskie w Sydney w 2000 roku i w przeciwieństwie do swojego sąsiada wpuściła do kraju część uchodźców, jednocześnie nadal promując rodzimą kulturę i język Maorysów. Rząd Nowej Zelandii, jeśli chodzi o uznanie uchodźców za legalnych, wyciągał takie osoby z sytuacji zagrożenia lub przemocy. Doprowadziło to do wielokrotnego wzrostu liczby sumiennych naukowców, korpusów i uchodźców politycznych. Siły Obronne Kiwi zostały utworzone w celu odpierania ataków z obcych krajów lub firm, nie zapominając o francuskim bombardowaniu Rainbow Warrior Greenpeace w latach 80. Pomimo tego wszystkiego Nowa Zelandia utrzymuje silne więzi z Federalną Republiką Australii, która stacjonuje w Nowej Zelandii siły dyplomatyczne i pokojowe w ramach dodatkowego środka zapobiegawczego przeciwko dalszym wspieranym przez korporacje siłom secesjonistycznym w Oceanii, chroniąc zarówno siebie, jak i swoich sojuszników satelitarnych. Kiedy rozpoczął się krach żywnościowy, Nowa Zelandia zaczęła eksportować większość swojej żywności. Działo się tak do czasu, gdy Martin Herbert, ksiądz z Christchurch, oznajmił, że w rezultacie mieszkańcy Nowej Zelandii głodują. W bezprecedensowym posunięciu rząd wstrzymał wszelki eksport artykułów spożywczych. Od tego czasu naród wyspiarski skupił się na samowystarczalności. Dzięki pomocy uchodźców Nowa Zelandia utrzymała się bez ingerencji korporacji, zwłaszcza w dziedzinie nowo opracowanych technologii, przy wsparciu grup umysłów naukowych objętych azylem w tym kraju. Przed tokarkami komputerowymi i innymi zminiaturyzowanymi fabrykami Nowa Zelandia prawdopodobnie poszłaby ścieżką Australii. Pomimo tego, że w 2077 r. kartele przestępczości zorganizowanej były w miarę zamożne, szybko wykorzystały stosunkowo spokojny stan Nowej Zelandii i brak ingerencji korporacji.

Rząd[]

Rząd Nowej Zelandii lub Rząd Nowej Zelandii to zespół administracyjny, za pośrednictwem którego sprawowana jest władza w Nowej Zelandii. Podobnie jak w większości demokracji parlamentarnych, termin „rząd” odnosi się głównie do władzy wykonawczej, a dokładniej do kolegialnego ministerstwa kierującego władzą wykonawczą. Opierając się na zasadzie odpowiedzialnego rządu, funkcjonuje w myśl zasady, że „królowa króluje, ale rząd rządzi, o ile ma poparcie Izby Reprezentantów”. Podręcznik Gabinetu opisuje główne prawa, zasady i konwencje mające wpływ na postępowanie i działanie Rządu. Władzę wykonawczą sprawują ministrowie, z których wszyscy są zaprzysiężeni w Radzie Wykonawczej i odpowiadają przed wybraną władzą ustawodawczą, Izbą Reprezentantów. Kilku starszych ministrów tworzy zbiorowy organ decyzyjny zwany Radą Ministrów, na którego czele stoi Premier. Kilku kolejnych ministrów wchodzi w skład Rady Wykonawczej, ale poza gabinetem. Większość ministrów ma zakres określonych obowiązków, takich jak departamenty lub obszary polityki, chociaż czasami mianuje się ministrów bez teki. Stanowisko premiera należy do osoby, która cieszy się poparciem większości członków Izby Reprezentantów. O pozycji decyduje także kilka innych czynników, takich jak porozumienia w sprawie wsparcia między partiami oraz głosy wewnętrznego kierownictwa partii stojącej na czele rządu. Premier i pozostali ministrowie są formalnie mianowani przez generalnego gubernatora. Tradycyjnie, przy mianowaniu ministrów generalny gubernator działa za radą premiera.

Advertisement