Cyberpunk Wiki
Advertisement
Artykuł dotyczy Cyberpunk 2013 Artykuł dotyczy Cyberpunk 2020 Artykuł dotyczy Cyberpunk v3 Artykuł dotyczy Cyberpunk 2077

Militech – jedna z Korporacji. Największy producent broni prawie każdego typu. Produkują wszystko od naboi do pistoletu, aż po myśliwce odrzutowe. Największym klientem MTI są Stany Zjednoczone, jednakże korporacja prowadzi interesy na świecie z każdym, kto dysponuje odpowiednią kwotą pieniędzy[1].

Siły najemne w sile 100.000 i ich zasób broni najlepszej jakości czyni Militech jedną z najpotężniejszych Korporacji[1].

Militech International Armaments to megakorporacja specjalizująca się w produkcji broni i prywatnych kontraktach wojskowych. Militech to jeden z największych na świecie producentów broni i pojazdów wojskowych, posiadający zakłady na każdym kontynencie Militech dostarcza sprzęt dla wielu krajów, a także organizacji prywatnych i rządowych, zwłaszcza dla sił wojskowych i policyjnych NUSA. Sprzęt ten obejmuje między innymi osobistą broń palną, drony, czołgi, samoloty, statki i pancerz osobisty wspomagany bojowo. Alternatywny oddział korporacji zapewnia prywatne siły zbrojne rzekomo do celów misji obronnych, utrzymywania pokoju i budowania narodu, jednak w przeszłości siły te były wykorzystywane do wspierania organizacji terrorystycznych i wojskowych zamachów stanu

Historia[]

1997-2020[]

Założona początkowo w 1996 roku przez włoskiego projektanta broni Antonio Luccessi jako Armatech-Luccessi International, firma Militech, jak jest znana dzisiaj, rozpoczęła swoją podróż od testów w 1998 roku nad nową, znormalizowaną bronią szturmową piechoty amerykańskiej. Pomimo ciągłego bankructwa i ciągłego ożywienia po załamaniu gospodarczym w 1994 r., rząd USA zdecydował, że nadszedł czas na wymianę M-16A2. Próby ostatecznie wyłoniły trzech finalistów: FN SAP, tanią, ale nieporęczną i zawodną broń, rozważaną głównie ze względu na silne powiązania między firmą Fabrique International a rządem USA, a także kompatybilność amunicji i części z innymi członkami ówczesnej nieistniejący sojusz NATO; Colt AR-17X, dobra, ale droga broń; oraz zgłoszenie nowicjusza Armatech-Luccessi International, kompaktowego, niezawodnego i niedrogiego karabinu. Generał USMC Donald Lundee, członek Kolegium Połączonych Szefów nadzorujący próby, szybko przekonał się do systemu Armatech, oceniając go jako najlepsze połączenie ceny, niezawodności, wytrzymałości i dokładności. Niestety, w wyniku załamania gospodarki amerykańskiej i bliskiego upadku rządu, budżet obronny kraju nie tylko się zaostrzył, ale także został podstępnie powiązany z wpływami przemysłu, który wkradł się do infrastruktury politycznej i pomimo protestów generała Lundee, kontrakt na nowy system uzbrojenia piechoty amerykańskiej trafił do FN. W 2003 roku, podczas Drugiego Konfliktu Południowoamerykańskiego, ginęli tysiące żołnierzy amerykańskich wyposażonych w zawodne karabiny SAP, które strasznie pasowały do ​​klimatu tropikalnego. Lundee obserwował to jednak z daleka, po rezygnacji ze służby w piechocie morskiej wkrótce po próbach w 1998 r., aby na prośbę Luccessiego zostać dyrektorem generalnym Armatech. Jako były szef Pentagonu posiadał głębokie zrozumienie współczesnego kompleksu wojskowo-przemysłowego, w tym zakresu, w jakim starsze korporacje zajmujące się kontraktami wojskowymi stały się niewiarygodnie biurokratycznie na najwyższym poziomie, często zachwalając tandetne i zawyżone ceny produktów, które sprzedawały się wyłącznie dzięki inercji kontraktowej. Lundee dostrzegł szansę na usprawnioną i wydajną produkcję wojskową - wytwarzanie nowoczesnego sprzętu wysokiej jakości po konkurencyjnych cenach, z możliwością sprzedaży technologii na rynku globalnym niezależnie od konwencji politycznych. To rozwiązanie, w połączeniu z błyskotliwością Luccessi w projektowaniu broni, umożliwiło Armatechowi zdobycie kapitału potrzebnego do wprowadzenia firmy w okres szybkiego rozwoju. Nowe światowe znaczenie i jawna widoczność Armatech przyniosła nową nazwę, Militech Arms International. Pierwszy poważny sukces korporacji nastąpił w 2004 roku. Biorąc pod uwagę katastrofę, jaką były wojny środkowoamerykańskie, Stany Zjednoczone ostatecznie zrezygnowały z FN SAP i rozpoczęły nowe próby nad znormalizowaną bronią szturmową piechoty. W rezultacie wybrano lekki karabin szturmowy Militech Ronin, a wkrótce potem Militech wygrał także kontrakt na broń wojskową, co bezpośrednio przełożyło się na sprzedaż tej broni w ogromnych ilościach na całym świecie, zarówno krajom, jak i korporacjom. W tym samym czasie Militech rozpoczął rozwój systemów broni ciężkiej, artylerii, pojazdów opancerzonych i samolotów. Znacznie poszerzony katalog, w połączeniu z umiarkowanymi cenami marki i doskonałą jakością, umożliwił firmie podpisanie kilku kluczowych kontraktów, pozyskując ich do uznanych producentów sprzętu obronnego, którzy działali zarówno w okresie załamania gospodarczego, jak i poza nim. Do połowy 2010 roku Militech był największym wykonawcą w dziedzinie obronności w kilku krajach, w tym w USA, a także był wykorzystywany przez wiele korporacji, co pozwoliło firmie wchłonąć szereg swoich obecnie upadających konkurentów w celu włączenia ich projektantów i zasobów. Jednak pomimo wielkiego sukcesu Militech borykał się z problemami wewnętrznymi. Choć Donald Lundee nigdy nie wątpił w zdolności przywódcze i wykonawcze, zarząd nie postrzegał go w pozytywnym świetle. Lundee był żądny władzy i nie ukrywał tego, był zdeterminowany, aby Militech stał się największą siłą na Ziemi. W tym czasie Lundee często wystawiał siebie i korporację przeciwko japońskiemu konglomeratowi Arasaka. Spowodowało to wzrost napięcia między korporacjami, a wiele osób obawiało się wybuchu wojny korporacyjnej, a decyzje te pozostawiły różnych członków korporacji w sporze. Nawet przyjaciel i sojusznik Lundee, pułkownik Emile Lazarus, nie popierał takiego wyboru kierunku. Do 2020 roku była prezes Militech Elizabeth Kress została prezydentem Stanów Zjednoczonych z korzyścią dla korporacji. Dyrektor generalny Donald Lundee wpadł w paranoję na punkcie tych, którzy mu się sprzeciwiali, choć nie mając pełnej kontroli nad firmą, wielu było wobec niego lojalnych, co doprowadziło do wielu wewnętrznych konfliktów.

Czwarta wojna korporacyjna – 2023[]

W 2021 roku, podczas eskalacji konfliktu między rywalizującymi aquacorps CINO i OTEC, siły obronne Militech zostały zakontraktowane jako dodatkowe wsparcie dla sił bezpieczeństwa OTEC, a także w celu zapewnienia doradców, broni i zaopatrzenia. Początkowo ambicjami Militechu w tym konflikcie nie było bezpośrednie zaangażowanie się w walkę z Arasaką, ale reklama i demonstracja skuteczności ich usług obronnych na rynku światowym. Jednak dla Donalda Lundee pokonanie Japończyków i Saburo Arasaki było kwestią dumy. Do końca 2021 r. zarówno OTEC, jak i CINO były zaangażowane w działania wojenne na morzu, zarówno na powierzchni, jak i pod powierzchnią, podczas gdy Arasaka i Militech zajęły pozycje i przeprowadziły wczesne tajne operacje. Lundee uważał, że Militech jest w stanie wojny i będąc żołnierzem przez większą część swojego życia, mógł postrzegać zwycięstwo Militecha jedynie jako całkowitą porażkę Arasaki. „Wojna oceaniczna” pomiędzy CINO a OTEC oficjalnie zakończyła się w lutym 2022 r. porozumieniem pokojowym podpisanym 27 dnia tego miesiąca. Zaledwie 7 dni później, 6 marca, Arasaka przeprowadził próbę na żywo nowo ukończonego Soulkillera 2.5, przechwytując engram dyrektora Militech, którego przesłuchanie doprowadziło do ataku Arasaki na biura Militech Night City. Jesienią 2022 r., w następstwie ogólnoświatowego konfliktu i nadmiernego rozlewu wojennego wynikającego z konfliktu korporacyjnego, w obu megakorporacjach zaczęły rządzić rządy. W konsekwencji południowa Kalifornia i Teksas w USA zdecydowały się na znacjonalizację obiektów Arasaka i Militech, a EWG zagroziła, że pójdzie w ich ślady, jeśli napięcia nie zmniejszą się. Wkrótce potem wojna osiągnęła punkt zwrotny, gdy siły Arasaki wtargnęły do salonu Militech we Włoszech, co spowodowało, że EWG dotrzymała obietnicy i przejęła aktywa należące do obu korporacji w całej Europie. Japonia poszła w ślady EWG, znacjonalizując aktywa Arasaki w swoich granicach i otaczających je terytoriach. 20 sierpnia 2023 roku grupa uderzeniowa Militech, w skład której wchodziły niesławne postacie: Johnny Silverhand, Rogue, Spider Murphy i Shaitan, weszła z dachu Arasaka Tower i rozmieściła małą broń nuklearną w biurze Saburo. Gwałtowny wybuch spowodował całkowite zniszczenie wieży, a wyrzucone gruzy spowodowały rozległe zniszczenia w otaczającym mieście. W Centrum Korporacyjnym zginęło 12 000 osób, z czego pół miliona osób zginęło bezpośrednio w wyniku detonacji broni, a kolejne ćwierć miliona zginęło w ciągu godzin i dni później.

2024 - 2045[]

Nowe Stany Zjednoczone pod przywództwem prezydent Elizabeth Kress ogłosiły stan wojenny w częściach kraju pozostających pod ich kontrolą. Obwiniała Arasakę za miniatomówkę zdetonowaną w Night City, ale utrzymywały się pogłoski, że Militech sfinansował grupę uderzeniową i dostarczył im przenośne urządzenie nuklearne. Kress, pomimo żądań opinii publicznej, aby pociągnąć Militech do odpowiedzialności, nigdy nie odniósł się do tych obaw. Zamiast tego znacjonalizowała Militech i wykorzystała je do wzmocnienia ich rządów federalnych. Niektórym z najwybitniejszych i uniewinnionych urzędników Militech zaproponowano lukratywne stanowiska w zreformowanym Departamencie Obrony NUS. Nie spodobało się to porywczemu i dumnemu dyrektorowi generalnemu Militech, Donaldowi Lundee. Nawet gdy Megakorporacja działała pod kontrolą Waszyngtonu jako znacjonalizowane aktywa korporacji, Militech w tajemnicy odbudowywał się z powrotem do swojej poprzedniej roli jako połączenia producenta broni i armii najemników. Pomimo ciężkich strat wojennych, Militech pozostał jednym z największych na świecie producentów i sprzedawców wszelkiego rodzaju broni wojskowej. Jest także głównym dostawcą sprzętu wojskowego dla ponownie jednoczących się Nowych Stanów Zjednoczonych, a także jest ich największym klientem. Donald Lundee pozostał u władzy i był jedną z najbardziej wpływowych osób w Radzie Dyrektorów. Jednak nie posiadał wystarczającej ilości akcji, aby kontrolować Korporację, jego siła osobowości, sojusznicy i sukcesy utrzymywały go na szczycie pomimo wewnętrznych zmagań. Przez lata Lundee i Militech przeciwstawiali się Arasace tak często i na tak długo, że zaangażował się osobiście, dla którego pokonanie Japończyków i ich próba przejęcia światowego rynku broni stała się powodem do dumy, ponieważ dokonał także jego celem jest to zrobić. Ze względu na swoją arogancję i agresywną postawę Lundee zyskał więcej wrogów niż przyjaciół. Ten sam temperament i arogancja, które zaowocowały upartą determinacją, aby doprowadzić wojnę do gorzkiego końca, ustabilizowaną jedynie przez reaktywację komisji przez Prezydent Kress i jej rozkaz zaprzestania działań wojennych

2077[]

W 2077 roku Militech nadal utrzymywał miano jednego z największych producentów broni i pojazdów wojskowych na świecie. Od dziesięcioleci ściśle współpracują z amerykańskimi agencjami wojskowymi i policyjnymi, zapewniając wysokiej jakości broń i szkolenia. Po nacjonalizacji Militechu NUSA wykorzystała swoje aktywa do wzmocnienia upadającej potęgi kraju. Od tego czasu korporacja odzyskała część niezależności, a kilku członków jej zarządu nadal piastowało wysokie stanowiska w Ministerstwie Obrony Narodowej. Dzięki staraniom byłych pracowników Militech NUSA odpowiadała za ponad 60% kontraktów korporacji . W tym czasie Militech wyprodukował i wydał film Corporate Wars: The Musical, który zebrał mieszane recenzje, a wiele osób chwaliło film za historię i numery muzyczne. Inni krytykowali film za melodramatyczną fabułę i propagandę. W Night City Militech był również uważany za drugą co do wielkości i najlepszą korporację, w której można pracować, częściowo ze względu na zapewnianie swoim pracownikom aż do 50% rabatu na całą broń Militech. Prezydent Rosalind Myers ogłosiła, że będzie ubiegać się o kolejną kadencję na stanowisku prezydenta, choć wielu protestowało przeciwko jej ponownemu kandydowaniu. Była poprzednią dyrektor naczelną Militech Corporation, a ponieważ wielu członków zarządu zajmowało wyższe stanowiska w Pentagonie, interesy i aktywa NUSA i Militech były w dużej mierze takie same. Wiele osób chciało sprzeciwić się kontroli Militecha nad NUSA. Waszyngton jest największym konsumentem Militech i gdyby w stolicy kiedykolwiek skończyły się pieniądze, korporacja ryzykowałaby utratą wszystkiego. Militech ogłosił plany budowy nowej kolonii na Marsie i rozpoczął sprzedaż modułów mieszkalnych

Kontrowersje[]

Militech jest często oskarżany o udział w etycznie podejrzanych lub rażąco nielegalnych tajnych operacjach, takich jak wynajmowanie prywatnego wojska do wspierania rewolucji, wojskowych zamachów stanu, zabójstw, ataków terrorystycznych i czystek etnicznych. Podejrzewano także firmę o podłożenie i zdetonowanie bomby atomowej w siedzibie Arasaki w Night City w 2023 r., choć żadne dowody nigdy nie potwierdziły tych twierdzeń. W 2077 roku Militech został przyłapany na masakrze niewinnych obywateli NUSA. 75% ofiar masakr zidentyfikowano jako Japończyków. Oprócz wielu dowodów świadczących przeciwko korporacji, wielu podejrzewało, że Militech jest przeciwny obcym wpływom w kraju. Przez dziesięciolecia prezydenci NUSA byli poprzednimi osobami na wyższych stanowiskach, a nawet dyrektorami generalnymi megakorporacji, co doprowadziło do tego, że Militech zyskał duże wsparcie ze strony rządu. Obywatele NUSA walczyli z władzą Militech w kraju, jednak nie przynieśli żadnych sukcesów.

Ważni pracownicy[]

  • Donald Lundee - były generał piechoty morskiej Stanów Zjednoczonych, który zrezygnował ze stanowiska, aby dołączyć do korporacji Armatech-Lucessi. Objął stanowisko dyrektora generalnego i przemianował firmę na Militech, która stała się jednym z największych producentów broni na świecie.
  • Antonio Luccessi - techniczny geniusz firmy i weteran branży zbrojeniowej. To jego karabin skłonił generała Lundee do przyłączenia się do niego i od tego czasu objął stanowisko wiceprezesa wykonawczego.
  • Roland Yee - obecny prezes zarządu i jeden z pierwotnych inwestorów Armatech.
  • Margaret Ellen Goldstein - jeden z pierwotnych inwestorów Armatech i jednorazowy kochanek Donalda Lundee, wspiera go za każdym razem, gdy dochodzi do wewnętrznych konfliktów w firmie.
  • Bradley David Parker Jr - inwestor i członek zarządu Militech odziedziczył fortunę po swoim zmarłym ojcu, który zainwestował wcześnie w Militech. Jest zagorzałym zwolennikiem Donalda Lundee.
  • Mils Engelsson - wiceprezes i dyrektor działu projektów specjalnych. Znany jest jako Dr Death ze względu na swoje nieetyczne i przerażające eksperymenty.
  • Anastasia Luccessi - wnuczka założyciela Antonio Luccessi i bardzo śmiertelny agent o kryptonimie Sfinks.
  • Carson Dominguez - młodszy dyrektor wykonawczy i członek zarządu.
  • Meredith Stout - Senior Operations Manager pracujący dla Militech w roku 2077.
  • Lucas Harford- obecny dyrektor generalny Militech
  • Rosalind Myers - dyrektor generalna w latach 2060-2069

Sprzęt i zasoby[]

Cyberpunk 2020[]

Militech jako producent broni ma ogromny arsenał, w którego skład wchodzi[1]:

  • 200 miejskich pojazdów szturmowych AV-4,
  • 150 samolotów Osprey II,
  • 20 ciężkich samolotów transportowych Boeing C-25.

Każde biuro posiada helikoptery oraz klinikę chirurgiczną, a także niesamowite zasoby najnowszej technologii wojskowej, którą bada się w tajnych obozach w Teksasie, Kalifornijskich górach Sierra-Nevada oraz na Florydzie[1].

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 Mike Pondsmith, „Cyberpunk 2020”, 2. edycja, tłum. J. Brzeziński i T. Jasinkiewicz, wydanie 1.1. Copernicus Corporation, Warszawa 1995 (ang. R.Talsorian Games, Berkeley 1990).
Advertisement