Cyberpunk Wiki
Advertisement
Artykuł dotyczy Cyberpunk 2013 Artykuł dotyczy Cyberpunk 2020 Artykuł dotyczy Cyberpunk Red Artykuł dotyczy Cyberpunk 2077
Wszyscy wiedzieliśmy, że rynek nie mógł się pogorszyć. Pracowałem w papierach wartościowych. Ludzie szukali szybkiego zarobku. Przychody były przez jakiś czas dość wysokie. Kupuj, sprzedaj, kupuj, sprzedaj; praktycznie nie spałem przez tygodnie. Byliśmy pewni, że rynek się ustabilizuje. Zatrudnialiśmy jak najęci, oczekując fal klientów.
Pewnego dnia o piętnastej jadłem coś, kiedy pojawiło się na ekranie. Embargo. Wszyscy je podpisali. Cała Europa, a Szwajcaria zamroziła nasz majątek. Coś o manipulacji walutą przez hakerów. Wszedłem na salę sprzedaży i było tak cicho. Wszyscy się gapili. Porzuciła nas Japonia, potem Meksyk i Australia. Zwróciłem do kosza na śmieci w tym samym momencie kiedy pierwszy gość wstał.
Joe Siegel, Shearson/AMEX, 1994[1]
Collapse City

Miasteczka zniszczone przez katastrofy środowiskowe nigdy nie zostały ponownie zasiedlane.

Krach na światowej giełdzie towarowej w roku 1994 i Upadek to wydarzenia, które miały największy wpływ na powstanie „mrocznej przyszłości” świata Cyberpunk.

Początkowo Upadek uznawany był za proces trwający czternaście lat, od Krachu w 1994 do pierwszych wyborów nowego rządu USA w 2008[2]. Dzisiaj jednak uznaje się, że kolejne etapy Upadku trwały aż do Czwartej Wojny Korporacyjnej w 2021[3].

Historia[]

Preludium[]

W latach 90. zwiększyła się aktywność przestępcza i terrorystyczna (jak atak nuklearny w Nowym Jorku w 1993) i Amerykanie zrozumieli, że Gang Czterech nie zwraca uwagi na to, co dzieje się w Ameryce. To, w połączeniu z wysokim budżetem przeznaczonym na zagraniczne wojny, takie jak Wojna w Ameryce Środkowej, zmusiła media i rząd do poszukiwania odpowiedzi na narastające problemy[4].

Gang Czterech, czując zagrożenie ze strony Wspólnoty Europejskiej, rozpoczął szereg działań, które stały się znane jako Cicha Wojna. W miarę wzrostu sił Europy, ingerencja Stanów w jej gospodarkę była coraz mniej tolerowana. Wkrótce to Wspólnota Ekonomiczna stała się dominującą siłą, a USA zostały zepchnięte na drugie miejsce światowej ligi[5].

Przykładowo, w roku 1992, kiedy ZSRR przechodziło przez ostatnie etapy głasnostu, Ameryka wciąż kontynuowała swoją politykę „okrutnego imperium” sowieckiego, wstrzymując wszelką pomoc dla Rosjan i przekonując pozostałych członków NATO do objęcia tego samego stanowiska. Kiedy Wspólnota Europejska urosła w siłę, zignorowała nawoływania Stanów i wysłała państwom sowieckim racje żywnościowe i wsparcie. W rezultacie ZSRR stało się sojusznikiem Europy i Eurodolar zaczął być akceptowany na terytorium Rosji, choć nigdy nie stał się oficjalną walutą. Wkrótce po tej decyzji upadło NATO[4].

Kiedy rząd Stanów zniszczył handel narkotykowy w Ameryce Południowej, zniszczonych zostało również wiele lokalnych stref ekonomicznych. Przemyt narkotyków stanowi dużą część gospodarki trzeciego świata. Mieszkańcy tych państw nie mieli za co jeść i żyć, a rządy były niszczone i upadały. Powstałe grupy partyzanckie z dawnymi handlarzami narkotyków na czele obrały sobie Gang Czterech za wrogów. Wspierane były przez Wspólnotę Europejską w swoich staraniach w walce z Ameryką, a USA natomiast przeznaczało większość środków nie na odbudowę państwa, a na wojnę[5].

Zużywanie zasobów Ziemi przez chciwe korporacje i ich krótkowzroczne wybory, kwaśne deszcze i zmieniający się klimat doprowadziły do znacznego utrudnienia w rolnictwie i uprawianiu plonów, nawożeniu gruntów i nawodnieniu ich. Kulminacja środowiskowego zniszczenia nastąpiła w 1998 po falach burz piaskowych, które doszczętnie zniszczyły grunty rolne[5].

Rozwścieczona utratą prestiżu i obawiająca się europejskiej przewagi militarnej dzięki rozwijającemu się programowi kosmicznemu, Agencja Ochrony rozpoczęła kampanię przeciwko strukturze Wspólnoty Europejskiej, posuwając się do manipulacji giełdą oraz przerywaniem negocjacji pokojowych traktatu pomiędzy Europą a Sowietami[5].

Krach[]

By wydawać się wypłacalnymi i udowodnić Europie, że Stany są w dobrym położeniu ekonomicznym, Gang Czterech rozpoczął manipulację giełdami Europy i Azji, bezpośrednio hakując ich systemy. Te działania umożliwiły im stworzenie iluzji amerykańskiego bogactwa, jednak z bardzo bolesnym skutkiem[5].

Kiedy Wspólnota Europejska dowiedziała się o serii manipulacji, wydała te informacje do światowej prasy. Kiedy okazało się, że giełda nie jest tak bezpieczna, jak myślano, cały system upadł. To wydarzenie znane było od teraz jako Krach z 94. i rozpoczęło upadek dawnych Stanów Zjednoczonych[5].

Po odkryciu spisku znaczna większość rozwiniętych państw wprowadziła embargo na handel ze Stanami Zjednoczonymi, które jedynie przyspieszyły proces Upadku[5].

Upadek[]

Poza Krachem Upadek Stanów Zjednoczonych został zapoczątkowany przez działania Gangu Czterech oraz przez katastrofy środowiskowe[5].

Do czasów embargo gospodarka światowa skupiała konsumpcję w Ameryce, kiedy więc upadła gospodarka USA, odczuł to cały świat. W tamtym momencie zmieniła się cała Ziemia i ludzka cywilizacja[5].

Najbardziej dotknięci na poczatku zostali emeryci i renciści. Oszczędności milionów takich osób wyparowała z dnia na dzień, musieli zamieszkać na ulicach lub u krewnych i tylko niektórzy z nich ponownie znaleźli pracę[1].

Wielu umarło przez wycieńczenie lub przemoc. Bardzo często agresja pochodziła od najbliższych, wnukowie zabijali swoje babcie by kupić substancje ułatwiające życie za ich oszczędności. Niektóre rodziny trzymały się razem, by przeżyć i często zmuszane były do koczowniczego trybu życia. Udawało im się nawet bez dachu nad głową, lecz wciąż miliony Amerykanów zginęły[1].

Bank Światowy i światowa giełda przestały istnieć, a Stany nie miały się do kogo zwrócić po pożyczkę. Obligacje skarbowe sprzedawane były za tak wysokie stawki, że rzad nie nadążał z drukowaniem pieniędzy, co zmniejszyło wartośc dolara i przyspieszyło Upadek. Struktura Stanów coraz szybciej upadała. Rezerwy wykonawcze, zwłaszcza wojskowe, poświęcone były zmniejszaniu zniszczeń i okiełznaniu przemocy. Próbowano uratować Amerykę, jednak nawet uratowanie milionów istnień to było już za mało[1].

Stan wojenny i walka z Gangiem Czterech[]

Panie i Panowie Kongresu, oto jest czas na działanie. Ten organ odmówił podwzięcia akcji przeciwko obecnemu kryzysowi. Jeśli czegoś nie zrobimy, Ameryka jest skazana na zagładę. Nie pozwolę na to. Jako członek wysokiego szczebla władzy wykonawczej rządu podpisałem rozporządzenie zawieszające konstytucję Stanów Zjednoczonych. Od teraz, od godziny piętnastej, wprowadzono stan wojenny, który utrzyma się aż do zażegnania kryzysu. W tym momencie wojsko otacza Kapitol, a każdy z was otrzymał oddział żołnierzy do ochrony domowej. Ta sesja zostaje zawieszona do odwołania. Dziękuję.
Sekretarz Obrony Jonathan Seward[6]
Martial Law

Wojsko rozpoczęło działania dopiero w sierpniu 1996. 17 sierpnia zamordowano prezydenta i wiceprezydenta Stanów Zjednoczonych podczas dwóch zjazdów kampanii wyborczej (kolejno w Maine i w Kalifornii). Marszałek Izby przechodził wtedy operację serca, a Pro Tem Senatu odmówił pełnienia funkcji Prezydenta[6].

Pogarszająca się sytuacja zmusiła kongres Stanów do ogłoszenia sesji, podczas której odbyć miał się wybór osoby pełniącej funkcję głowy państwa. Absurdalny poziom wewnętrznych sporów uniemożliwił utworzenie koalicji. Sekretarz Obrony Jonathan Steward ogłosił więc stan wojenny, który utrzymać się miał przez najbliższe lata do rozwiązania kryzysu[6].

Kolejnym krokiem odreparowania Stanów było pozbycie się Gangu Czterech. Wykryto wiele zbieżnych działań, które te organizacje wykonywały wspólnie, w tym oszustwa i zabójstwa polityczne. Utworzono Military Intelligence Cooperative, które miało zająć się analizowaniem tych spraw. Pewna doza rywalizacji nie była nieoczekiwana, jednak wszyscy członkowie Gangu rzucali MIC kłody pod nogi. W końcu Sekretarz Jonathan Seward (uznawany wtedy za de facto prezydenta) wydał rozkaz zbadania sprawy tych czterech organizacji[7].

Ze względu na stan wojenny i porządek utrzymywany przez organy wojskowe, MIC rozwiązało DEA i FBI, dzięki czemu pozbyto się połowy Gangu Czterech. NSA jednak było zbyt potężne, by przeciwstawić im się z wojskiem ograniczonym przez demonstracje. Seward wydał więc statut, na mocy którego można było nosić przy sobie broń w celach obronnych, dzięki czemu zmniejszono liczbę zamieszek o 30%[8].

Nim jednak udało się przechylić szalę zwycięstwa, w 2000 Ameryka została dotknięta przez kolejne klęski w postaci ognistych sztormów i pustoszącej zarazy. Prezydent Seward osobiście podróżował po kraju, chcąc okiełznać katastrofę. Został jednak zamordowany podczas jeden z demonstracji, przez tych samych ludzi, których wyposażył w broń[9].

Następca Sewarda, generał William Newell postanowił czekać, aż przeciwnik popełni błąd. Tak się jednak nie stało. Kiedy rząd czekał, NSA rozpoczęli wrogie działania za granicą, tym samym rozpoczynając Drugi Konflikt w Ameryce Środkowej. Uwolniona wcześniej armia musiała teraz walczyć w kolejnej brudnej wojnie. Walka z narkotyzmem skończyła się już w trakcie Pierwszego Konfliktu, ale NSA byli zaborczy i przerażeni. Stany, w których nigdyś hodowano owoce były teraz zniszczone, a ustabilizowanie państw Południowej Ameryki mogło umożliwić USA na naprawienie gospodarki. Dodatkowo, po restrukturyzacji ZSRR setki broni nuklearnych pojawiły się na rynku i dostały się w ręce państw Południowej Ameryki[9].

Generał Newell należał wcześniej do SOC, które należało do CIA, drugiej połowy pozostałych przy życiu członków Gangu Czterech. William obiecał „swoim chłopakom” immunitet, jeśli zdradzą szczegóły na temat przeszłych i przyszłych planów Gangu. Okazało się wtedy, że morderstwo wiceprezydenta w 96. było przypadkowe, a Sewarda nie zabił „podburzony nomada”, a zorganizowana akcja CIA i NSA[2].

Kiedy CIa zdało sobie sprawę, że to koniec Gangu Czterech, zostało włączone do akcji przeciwko NSA, a niektórzy jego członkowie udawali, że wciąż są lojalni, będąc tak naprawdę szpiegami rządu. Trzy miesiące później, w marcu 2004 roku zniszczono strukturę NSA, jednak po śmierci Tesla Johannsena w Kairze wiadomo było, że nie wszyscy członkowie zostali schwytani. Cztery lata rozlewu krwi na całym świecie i uszkodzeń inteligencji śledczych Stanów później powrócono do cywilnego rządu, a 7 listopada 2008 odbyły się pierwsze wolne wybory. Powstanie nowego rządu federalnego spotkało się z mniejszą ilością przemocy niż przewidywano[2].

Po Upadku[]

Po Upadku czy też jego pierwszym etapie, stany Ameryki słusznie zauważyły, że bez federalnego wsparcia zostały one pozostawione same sobie. Jedna trzecia obywateli żyła na rencie lub emeryturze, a po odcięciu ich funduszy pozostali całkowicie sami. Wolne Stany w okresie stanu wojennego utworzyły własne wojska, które ograniczały zamieszki na ich terenach[2].

Nieufność wobec rządu pozwoliła korporacjom na zapewnienie wymaganych usług przy jednoczesnej pewności, że upadek rządu nie będzie miał na nie wpływu. Wręcz przeciwnie, jeśli korporacje walczyły ze sobą, tak jak w ciągu pierwszych trzech wojen korporacyjnych, jedynie rosły w siłę, przejmując coraz więcej władzy dla siebie, by w końcu przerosnąć rządy, w tym rząd federalny USA. Powiązania polityków z korporacjami przestały być konfliktami interesów, a stały się potrzebne w nowej polityce codziennej[3].

Upadek dla niektórych zakończył się w 2008 po pierwszych wyborach, jednak wstrząs, jaki wywarł na świecie Krach i przyrost sił korporacji sprawił, że rządy globalne i rząd Stanów z każdym dniem traciły swój autorytet. Jego punktem kulminacyjnym był wybuch Czwartej Wojny Korporacyjnej w 2021 po której upadły Sieć, rządy Stanów i Japonii oraz międzynarodowy handel i świat musiał rzeczywiście odbudować się od nowa[3][10].

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 Michael MacDonald, „Home of the Brave”. R.Talsorian Games, Berkeley 1992, s. 9-10.
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 Michael MacDonald, „Home of the Brave”. R.Talsorian Games, Berkeley 1992, s. 12.
  3. 3,0 3,1 3,2 Marcin Batylda, „Świat Cyberpunk 2077”. Społeczny Instytut Wydawniczy Znak, 2020.
  4. 4,0 4,1 Michael MacDonald, „Home of the Brave”. R.Talsorian Games, Berkeley 1992, s. 8-9.
  5. 5,0 5,1 5,2 5,3 5,4 5,5 5,6 5,7 5,8 Michael MacDonald, „Home of the Brave”. R.Talsorian Games, Berkeley 1992, s. 9.
  6. 6,0 6,1 6,2 Michael MacDonald, „Home of the Brave”. R.Talsorian Games, Berkeley 1992, s. 10.
  7. Michael MacDonald, „Home of the Brave”. R.Talsorian Games, Berkeley 1992, s. 10-11.
  8. Michael MacDonald, „Home of the Brave”. R.Talsorian Games, Berkeley 1992, s. 11.
  9. 9,0 9,1 Michael MacDonald, „Home of the Brave”. R.Talsorian Games, Berkeley 1992, s. 11-12.
  10. Mike Pondsmith, „Cyberpunk RED”. R.Talsorian Games, Berkeley 2019.
Advertisement